Stoom kwam uit mijn oren

Het thema van deze week lijkt boosheid te zijn.

Op school kwam ik boosheid bij ouders (en mijzelf) tegen over zaken die niet goed geregeld waren. Hoe geef je daar een draai aan voor je kind en jezelf? Dat is soms toch wel een aardige puzzel…

Verder had ik een gesprek met een lieve moeder waar ik mee aan het werk ben over boos zijn. Ze was boos op haar kind omdat het niet leek te willen luisteren. Aangezien boosheid not-done is voor haar stelde ze het uiten hiervan lang uit waardoor de boosheid steeds verder opbouwde. De ontploffing kwam dan ook voor haar op een onverwacht moment over iets onbenulligs.

Herkenbaar? Voor mij wel!

Deze week nog vloog bij mij de vlam in de pan. Tja, ik ben ook maar een mens!! Een project waar ik mee bezig ben voelde ik door mijn vingers glippen. In eerste instantie werd ik er verdrietig van maar snel daarna boos, nee woedend! Stoom uit m’n oren! Ik wilde zo graag dat het ging lukken. Dat de manier waarop ik er mee bezig was nu niet de juiste was, was me wel duidelijk, maar… ik zag geen alternatief. Om woest van te worden! En manlief, die het heel wijs negeerde, moest het daarna ontgelden. Terwijl hij er niets mee te maken had, er niets aan kon doen. Toch kreeg hij de volle laag…

Toevallig, nou ja wat heet toeval, kreeg ik ook het boek “Boos” van Riekje Boswijk binnen dat ik had besteld. Zij geeft hierin heel helder weer waar boosheid uit ontstaat en koppelt hierin boosheid aan pijn. Boosheid is namelijk een vlucht voor pijn.

Pijn? Wat heeft pijn nu met boosheid te maken zal je denken…

Het makkelijkst zie je dat als je bijvoorbeeld je voet stoot tegen de deur. Ken je dan niet de neiging de deur een trap te geven? Als straf? Als uiting van je boosheid en frustratie, als vergelding? Niet dat het werkt maar dat is een ander verhaal!!

Als ik naar het eerste voorbeeld hierboven kijk, boze ouders op school, dan kan de pijn zijn dat school niet goed voor de kinderen zorgt. De boosheid richt zich hier dus op school. Je zou nog een stapje verder kunnen gaan want wie heeft ervoor gezorgd dat jouw kind hier naar school gaat? Juist, jij of liever gezegd ik en de andere ouders waar ik mee stond…. Dus ben ik eigenlijk boos op mezelf. En van welke pijn vlucht ik dan? De pijn dat er niet goed voor mijn kind wordt gezorgd, dat ik niet goed voor mijn kind zorg en misschien zelfs… dat ik het niet goed doe… En mijn doel is om het wel goed te doen, zeker voor mijn kind. Daarom word ik boos. Maar in plaats van te erkennen dat ik boos ben op mezelf (ik hoop nog wat jaren met mezelf op te trekken!) word ik boos op school. Dat is net wat makkelijker en minder confronteren.

Het tweede voorbeeld, van de moeder, is vergelijkbaar. Boos zijn vindt ze verschrikkelijk, maar doordat haar kind niet luistert (in ieder geval niet doet wat er van haar gevraagd wordt) wordt ze wel boos. Waarom zij boos wordt terwijl haar man er niet warm of koud van wordt is een ander punt maar ze wordt dus boos. Terwijl ze dat niet wil. Ze wil een lieve, begripvolle moeder zijn die er voor haar kind is. Daar hoort, in haar ogen, geen boosheid bij. Het doet haar dus pijn dat ze niet altijd begripvol is. En die pijn, voedt als het ware de boosheid.

Tja en het laatste voorbeeld, over het project dat me door de vingers glipte, daar zit mijn pijn onder van het niet goed doen. Die heb ik hier boven beschreven. Deze draak kent vele koppen die zich bij verschillende situaties laat zien. Ik weet hem steeds sneller te tackelen maar het is een taaie!

Ik ben benieuwd of jij het herkent, dat jouw boosheid eigenlijk een pijn verborgen houdt. Let er maar eens op als je boos bent.

Laat je me in een mailtje weten of je dit herkent? Zou ik heel leuk vinden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.