Moeder zijn…. pfff. Hoezo genieten?

Gisteren had ik op facebook als tip van de dag: Maak grappen en plezier samen!

Dit is voor mijzelf een waardevolle tip geweest toen de kinderen nog klein waren. Ik had me nog niet echt bewust bezig gehouden met het maken van herinneringen. Zo terugkijkend was ik vooral bezig met overleven.

Natuurlijk deden we wel leuke dingen. We gingen zomers naar het strand, in het najaar wandelen door de bossen en in de winter maakten de kinderen sneeuwpoppen of -auto’s. Daar genoten ze echt intens van. Maar eerlijk gezegd, ik vond het een hoop gedoe. Overal om me heen zag ik moeders die gezellig met hun kinderen bezig waren en hier vol overgave in zaten. En waarschijnlijk zag het er bij mij net zo uit. Maar waar ik eigenlijk naar verlangde was tijd en ruimte voor mezelf. Even niet hoeven zorgen. Niet vooruit hoeven plannen omdat er straks nog gegeten moet worden en dus gekookt. De wetenschap dat er altijd wel iemand zou zitten treuzelen aan tafel… Kortom, het moederschap was voor mij echt een opgave! Ik had heel veel (misschien teveel?)van mezelf hiervoor ingeleverd.

Mijn lontje werd steeds wat korter, de vakanties konden enorme bergen zijn om tegenop te zien en als de school weer begon kon ik eindelijk wat bijkomen

En dat terwijl ik echt zielsveel van mijn kinderen hield en nog steeds houd. Ik zou ze voor geen goud willen missen daar gaat het niet om!

Ik was alleen zo bezig om ‘goed te moederen’, alles te geven om zo goed mogelijk voor ze te zorgen dat ik vergat dat ik zelf ook iemand was. Dat ik ook voor mezelf moest zorgen, niet alleen voor de kinderen.

Ik denk dat als ik toen te tip had gekregen om samen plezier te maken en te lachten, ik het wel had begrepen maar teveel in de overleef stand stond om het ook echt te kunnen.

Eerst was het nodig om te weten dat ik als moeder niet perfect hoefde te zijn. Dat het belangrijker is dat ik er ben, als mens en daarna pas als moeder. Ik had eerst nog te leren dat de kinderen hun eigen leven te leven hebben en dat het mijn taak is om ze daarbij te begeleiden. Dus niet hun problemen op te lossen of zelfs te voorkomen.

Als ik toen iemand had gehad die met me mee had gekeken, me had gewezen hoe het anders zou kunnen en me had geholpen mijn ontwikkeling hierin te herkennen, dan was het veel soepeler gegaan.

Dan had ik met mijn eigen gevoeligheden beter begrepen en daar mee aan de slag kunnen gaan. Dan had ik ingezien waarom ik soms zo ongeduldig reageerde op een vraag van mijn kind. En, nog belangrijker, ik had hiermee aan de slag kunnen gaan zodat ik voor mezelf en mijn kinderen gezellige en echter zou zijn geworden.

Dan had ik meer tijd kunnen nemen op grappen te maken met de kinderen, plezier te hebben en enorm te lachen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.