Hoezo: “leer mij mijn kind kennen”

Leer mij mijn kind kennen!!

Niemand hoeft mij te vertellen hoe mijn kinderen in elkaar zitten! Ik ken ze al hun hele leven, heb ze tenslotte zelf ter wereld gebracht! Ik ken hun ins en outs, weet van hun sterktes en zwaktes en kan perfect voorspellen hoe ze zullen reageren. Leer mij mijn kind kennen: die ken ik al lang!

En toch, als je je partner vraagt hoe deze hetzelfde kind ziet, krijg je dan precies dezelfde omschrijving als die van jou? Of de leerkracht, hoe ziet die jouw kind? En de broers en zussen, hebben die hetzelfde beeld? Waarschijnlijk niet. Iedereen zal zijn of haar beeld van hetzelfde kind geven. Is de een dan meer waard dan de andere? Kent de één jouw kind beter dan jij of alleen anders? Hoe kan het dan dat er verschillende beelden van één kind zijn?

In een college vertelde Bernard Lievegoed eens over een boom. Een prachtige boom, midden in het veld. Hij vroeg aan de mensen die er omheen stonden de boom te beschrijven. De eerste begon te vertellen dat hij een prachtige sterke boom zag met fris groene bladeren en een volle kruin met aan de linker kant een stevige tak die naar boven ging. De tweede beschreef een uitdagende klimboom met aan de rechter kant een tak die als opstap naar boven kon dienen. De derde vertelde dat hij tegenover een oude linde stond waar veel verschillende vogels in huizen. Van een lage tak was geen sprake.

Alle drie beschreven ze dezelfde boom en toch waren de beschrijvingen heel verschillen. Hoe zit dat nou?

Ten eerste zijn het beschrijvingen van verschillende kanten. Iedere kant geeft een ander beeld. Waar de tak zit (links, rechts of helemaal niet zichtbaar) hangt af van het standpunt dat je hebt ten opzichte van de boom.

Het tweede wat meespeelt, is wat ik de ‘belevingswereld’ van de kijker noem. Dit is de bril die je vanuit jouw ervaringen op hebt. Deze geeft een bepaalde kleur aan wat je ziet. Zo geeft de eerste persoon een beeldende, schilderachtige beschrijving. De tweede spreker heeft duidelijk ervaring met het klimmen in bomen wat dus ook zijn beschrijving kleurt. De derde is, gok ik, een natuurvriend. Hij weet wat voor soort boom het is en dat er veel leven in krioelt. In de beschrijvingen zie je dus de kennis, ervaring en beleving van degene die omschrijft terug.

Het mooie is dat alle omschrijvingen waar zijn voor degene die ze geeft. Toch zal de natuurvriend het niet eens hoeven zijn met de klimmer (die het leven van de vogels in de boom verstoort!)

Zoals het bij de beschrijving van de boom werkt, gaat het natuurlijk bij de beschrijving van je kind natuurlijk ook. Het jouw standpunt als moeder is een andere dan die van je partner, de leerkracht of broers en zussen. Het zijn verschillende relaties en dus wordt er op andere manieren naar elkaar gekeken. Daarbij kan gedrag dat voor de een wenselijk is voor de ander storend zijn. Ik vind het als moeder heerlijk als mijn dochter lekker spontaan is en haar eigen gang gaat. Voor een leraar kan dat toch wat lastig zijn in een klas met nog 25 andere kinderen!

Wat naast het standpunt of de relatie met het kind een nog grotere invloed heeft op het beeld dat je ervan hebt is jouw belevingswereld. Zo ziet de klimmer, vanuit zijn klimmersblik, direct de klimbaarheid (ja dat is een woord!) van de boom. Op dezelfde manier kleuren jouw ervaringen de manier waarop jij naar jouw kind kijkt. Zo heb ik op de lagere school veel moeite gehad met rekenen. Ik had toen het idee dat ik het helemaal niet kon. Ik merkte op een gegeven moment dat dit een bril was waarmee ik naar mijn kinderen keek. Als ze uit school kwamen vroeg ik nadrukkelijk na hoe het rekenen gegaan was. Of ze het nog begrepen en dat ze het echt moesten vragen als iets niet duidelijk was. Mijn oudste dochter is inderdaad faalangstig geworden op rekengebied. Of dit echt iets van haar is of dat het door mijn manier van benaderen is gekomen zullen we nooit weten. Bij mijn jongste laat ik het zoveel mogelijk los en het rekenen gaat haar prima af!

Zo zie je dus dat mijn belevingswereld, mijn ervaringen, ook de belevingswereld en de ervaringen van mijn kind beïnvloeden. Dus als ik mijn kind echt wil leren kennen zal ik mijn eigen belevingswerelden eerst moeten kennen. Als ik de verschillende brillen, die door mijn ervaringen mijn beelden kleuren, kan afzetten kan ik pas echt zien wie mijn kind is. Kan ik mijn kind leren kennen zoals het werkelijk is.

Ik ben benieuwd hoe dit voor jou is. Herken je je in mijn verhaal? Ik zou het leuk vinden als je hieronder een reactie achter laat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.