Heerlijk avondje… of toch niet?

Wat een heerlijke tijd is dit toch. De dagen worden korter en kouder. De bomen verkleuren en laten hum bladeren los. Binnen is het warm en gezellig. De tijd van Sinterklaas en Kerst, duidelijk!
En daarbij, onlosmakelijk, de tijd van cadeaus en lekker eten.

En daar hangt mee samen: de tijd van gedoe. Gedoe rond het vele snoep dat overal voor het graaien en oprapen ligt. Gedoe rond cadeaus: gaat het wel eerlijk? Geef je wat de kinderen willen (ongeacht jouw gevoel hierbij en de prijs? Of houd je het klein?

Al met al dus ook een lastige tijd, zeker als je het voor iedereen goed wilt doen. Dus hoe heerlijk het ook is, die feestelijke maand, het vraagt veel van je uithoudingsvermogen. In de winkel op de rem bij al die schappen pepernoten, chocoladeletters en niet te vergeten marsepeinen varkens! Zolang je in je eentje boodschappen doet gaat het nog wel maar als de kinderen meegaan is het toch weer een ander verhaal!

En dan heb je nog de goed bedoelende opa’s en oma’s. Niets blijkt zo heerlijk dan je kleinkinderen te verwennen met leuke (grote) cadeaus!
Tja en hoe ga je daarmee om als moeder, terwijl je het net niet te groot wil maken. En je tegelijk je ook je (schoon)ouders niet wilt kwetsen. Dat zijn lastige dilemma’s!

Toch heb ik gemerkt dat hoe duidelijker jij weet wat je wilt en hoe duidelijker jij voelt wat voor jou goed is, hoe makkelijker het is om hiermee om te gaan. (Hoewel, nu ik dit schrijf denk ik dat het vooral wat minder moeilijk wordt hierdoor). Naar je (kleine) kind gaat dat het eenvoudigst. Daar bouw je nog een traditie mee op en zit je nog niet zo in patronen. Bovendien geven kinderen haarfijn aan wanneer je niet echt voelt wat je zegt. Want dan luisteren ze niet of slecht.

Het is dus belangrijk dat je echt tot in de puntjes van je tenen voelt wat jouw waarheid is. Die overtuiging straal je uit. Het maakt dat je duidelijk jouw visie neer zet. Anderen volgen dit makkelijker dan wanneer jij zelf ook twijfelt.

Nu is dit gemakkelijker gezegd dan gedaan. Vaak zitten er, zeker bij de feestdagen, tradities aan vast en je hebt natuurlijk ook te maken met oude patronen. Patronen die ervoor zorgen dat jouw (schoon)ouders zich niets door jou laten zeggen. Of die ervoor zorgen dat jij je gekwetst voelt als anderen zich niets van jouw regels of waarheid aantrekken. Dat kan ervoor zorgen dat je, in plaats van voelen wat goed is, gaat verstarren. Dan gaat het om gelijk krijgen, winnen. En dat is nu net weer niet de gedachte rond Sinterklaas. Sinterklaas gaat om liefdevol Geven en Ontvangen, niet om gelijk krijgen en winnen.

Maar goed, hoe voorkom je dat je hierin terecht komt?
Het eerste dat je kunt doen als je weet dat je in een strijd terecht gaat komen is bij jezelf nagaan hoe belangrijk jouw standpunt voor je is. Oftewel, choose your battles! Is het belangrijk om voor te ‘vechten’ dan ga je de strijd aan. Merk je dat je het kan relativeren, dat het niet echt belangrijk is of de moeite niet waard, dan laat je het los en geniet je van de gezelligheid!

Merk je dat je gedachten hebt als: “Daar gaan we weer…”; “Zie je wel, ik wist dat ze me niet serieus zouden nemen…”; “Er wordt ook nooit naar me geluisterd”… dan wordt je waarschijnlijk vooral door een ‘oude pijn’ geraakt. Je zult deze of vergelijkbare gedachten dan vaker hebben, in verschillende situaties.
Deze pijn laat zich niet relativeren. Die zit diep in jouw systeem geworteld.

Wil je hier echt vanaf komen mail me dan, dan maken we een afspraak om mogelijkheden te bespreken.

2 Comments

  1. Jacqueline Magielse

    Hallo Lidewij,
    Het bovenstaande is heel herkenbaar.ik heb er eind november mee geworsteld . Toen de kinderen klein waren kwam het er niet van, maar nu ik er de tijd voor heb ( en de tijd schijnbaar pas rijp is), kwam ik via boosheid en verdriet bij wat me pijn doet. En dat heeft me , na het inzicht, rust gebracht en zelfvertrouwen gegeven .
    Zo leuk om dit nu bij toeval te lezen .
    Allereerst dat ik jouw naam las en herkende, en dan het thema kinderen, dat me nog altijd zo blij maakt.
    Geweldig om te lezen !Ik ken je van toen je 4 jaar was op de vrije school in Breda, bevriend met Margo.

    1. Lidewij

      Ha Jaqueline,
      Wat leuk om je op deze manier weer te ontmoeten!
      Voor mij is het ook nog steeds herkenbaar hoewel ik wel merk dat hoe vaker ik de pijn aanga, hoe sneller ik het herken en er doorheen ga! Wat heerlijk dat het je rust en zelfvertrouwen bracht!!

      Lieve groeten, ook voor Margo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.